Son günlerde Diyarbakır ve Kahramanmaraş’tan gelen, yüreğimizi yangın yerine çeviren haberler, eğitim yuvalarımızda çalan tehlike çanlarının artık birer "alarm ziline" dönüştüğünü gösteriyor.

Okul bahçelerinde çocukların kahkahaları yerine şiddetin soğuk yüzü yankılanıyorsa, hepimizin şapkayı önüne koyup düşünme vakti gelmiş de geçmiştir.

Sadece birer asayiş olayı deyip geçemeyeceğimiz bu trajediler; ekran bağımlılığından akran zorbalığına, aile içi iletişim kopukluğundan toplumsal duyarsızlığa kadar uzanan devasa bir buzdağının görünen kısmıdır.

Görünmez Kelepçeler: Ekran ve Oyun Bağımlılığı

Bugün çocuklarımız, ellerindeki tablet ve telefonlarla sadece oyun oynamıyor; şiddetin normalize edildiği, "yok etmenin" bir başarı sayıldığı sanal evrenlerde kimlik inşa ediyor.

Ekran bağımlılığı, çocukta empati duygusunu köreltirken, gerçek hayatın sabır gerektiren dinamiklerinden kopmasına neden oluyor.

Sanal dünyada sorunlarını "silahla" veya "kaba kuvvetle" çözen çocuk, okul koridorunda bir anlaşmazlık yaşadığında aynı yöntemi tek çözüm yolu olarak görüyor.

Sorumluluk Zinciri: Kim, Nerede Eksik Kaldı?

Bu yangını söndürmek için dört ana sütunun eş zamanlı harekete geçmesi şarttır:

Aile: İlk ve en önemli kale ailedir. Çocuğunun ekran süresini denetlemeyen, onunla kaliteli vakit geçirmek yerine eline telefon tutuşturan her ebeveyn, bu sorunda pay sahibidir. Sevgi ve şefkatle beslenmeyen çocuk, aidiyet hissini şiddet gruplarında arar.

Okul: Eğitim sadece müfredat yetiştirmek değildir. Rehberlik servislerinin "evrak memurluğundan" çıkarılıp, çocukların ruhsal dünyasına dokunan aktif mekanizmalar haline getirilmesi gerekir. Akran zorbalığı, "çocuktur yapar" denilerek geçiştirilemeyecek kadar ciddi bir suçtur.

Toplum: Sokakta bir çocuğun diğerine zorbalık yaptığını görüp başını çeviren her yetişkin, o zorbalığın suç ortağıdır. Toplumsal denetim mekanizması yeniden canlanmalıdır.

Devlet: Okul çevrelerindeki güvenlik önlemleri, dijital platformlardaki zararlı içeriklere yönelik sıkı denetimler ve risk altındaki çocukların rehabilitasyonu için güçlü devlet politikalarına ihtiyaç vardır.

Peki, bu alarm zillerini nasıl susturacağız?

Değerler eğitimi sahaya inmelidir: Kağıt üzerindeki değerler eğitimi yerine; empatiyi, yardımlaşmayı ve öfke kontrolünü temel alan drama ve atölye çalışmaları zorunlu hale gelmelidir.

Dijital diyet ve spor: Çocukları ekran başından kaldıracak ücretsiz spor ve sanat kursları her mahallede yaygınlaştırılmalıdır. Enerjisini sahada harcayan çocuk, şiddete yönelmez.

Okul-Aile iş birliği: Okul ve aile arasında sadece not odaklı değil, davranış odaklı sıkı bir takip ağı kurulmalıdır.

Zorbalığa sıfır tolerans: Akran zorbalığına karışan her çocuk için cezalandırıcı değil, eğitici ve onarıcı disiplin süreçleri işletilmeli, aileleri de sürece dahil edilmelidir.

Sonuç olarak; Diyarbakır’da, Maraş’ta veya ülkemizin herhangi bir köşesinde bir çocuğumuzun burnu kanıyorsa, o kan hepimizin eline bulaşıyor demektir.

Gelin, okullarımızı şiddetin değil, bilimin ve şefkatin kalesi yapalım.

Yarın çok geç olmadan, o acı alarm zillerini susturalım ki evlatlarımız sadece öğrenmek ve gelişmek için çalan ders zilleriyle geleceğe yürüsün.

Yayın Tarihi: 19/04/2026 - 16:19